Nooit meer onbegrensd onvoorwaardelijk alles delen met elkaar nooit meer samen van de kinderen genieten nooit meer samen bidden samen lachen samen huilen samen klussen nooit meer onze lievelingsroos zien bloeien Hoe verwerk je een aardverschuiving In je ziel? Lies Nijman, november 2008
Geef mij de tijd te huilen om het “nooit meer”. Geef mij de tijd te rouwen om ’t gemis. Geef mij de tijd de pijn heel diep te voelen. Geef mij de tijd te leven met wat niet meer is. Geef mij wat troost met weinig lieve woorden. Geef mij wat steun een arm, een
Ze zeggen dat het rouwtáken zijn dat het jaren kan duren dat je regelmatig terugvalt dat de zin om verder te leven heel lang weg kan blijven dat je veel kwetsbaarder bent en kan huilen om de kleinste dingen dat je schrikt van je eigen emoties en anderen ook dat je vrienden kwijt zal raken
Ik vraag U niet meer een verklaring, ik vraag U niet meer het waarom. Wat ik U wel vraag lieve Vader, is dat ik deze tijd doorkom. Ik voel me ziek, verscheurd, verlaten, door het gemis, scherp is de pijn. Hoe kan ik zo nog verder leven, niets zal ooit meer hetzelfde zijn.
Zou je zien dat zoveel mensen zijn gekomen om jou de laatste eer te bewijzen. Zou je voelen dat zoveel mensen van je hebben gehouden. Zou je verbaasd zijn bij het lezen van alle mooie herinneringen. Zou je trots zijn op de kinderen die met hart en ziel muziek maken voor jou. Zou je rust
Je bent net in de kist gelegd met een brancard van boven naar beneden gebracht. Ik heb het niet gezien zat weggedoken kwam pas beneden toen alles klaar was. Lies Nijman, september 2008
Ik ben vanmorgen naar het graf geweest een steen ligt op mijn maag er zit een gat in mijn buik ik ben blij dat het herfst is en dat het nog winter wordt lente kan nog lang niet. Lies Nijman, september 2008
Je hebt net je laatste adem uitgeblazen het is opeens zo akelig stil ik tast onder het dekbed op zoek naar de warmte van je huid zachtjes wrijf ik om zo lang mogelijk die warmte vast te houden mijn hoofd zakt op je borst ik voel de kilte opkruipen verlang hevig dat je weer gaat
Nooit meer onbegrensd onvoorwaardelijk alles delen met elkaar nooit meer samen van de kinderen genieten nooit meer samen bidden samen lachen samen huilen samen klussen nooit meer onze lievelingsroos zien bloeien een aardverschuiving.. hoe moet dat rouwen? november 2008
De ruimte op het strand versterkt de eenzaamheid. Het huilen wordt verhevigd door de branding. Gedachten komen aangestormd maar maken niet veel kans. De strakke blauwe lucht doet een belofte. Een stamelend gebed welt op U was en bent mijn rots. Mijn hoop, bevestigd door de warmte van het zonlicht. Lies Nijman, oktober 2008
Philip Yancey (1949) is als algemeen redacteur verbonden aan het toonaangevende Amerikaanse tijdschrift Christianity Today. Hij is auteur van een groot aantal boeken, waarvan verschillende een onderscheiding hebben gekregen. Veertien miljoen van zijn boeken zijn wereldwijd verkocht. Hij woont in Colorado en reist de hele wereld af voor spreekbeurten. Zijn boeken hebben veel voor mij
Destructief recht, is een begrip uit de contextuele benadering en kan ook wel uitgelegd worden als het gevolg van een onbalans in het geven en ontvangen, waardoor iemand gerechtigd is om verongelijkt te zijn. Er is iets gebeurd in iemands leven waardoor er een ongelijkheid, een onbalans is ontstaan. Dit kan ontstaan doordat er iets gebeurd
Binnen de contextuele benadering staat de balans van geven en ontvangen in relaties centraal. Dit wordt ook wel geduid als “de relationele ethiek”. De Hongaars-Amerikaanse psychiater Ivan Boszormenyi-Nagy (1920-2007), de grondlegger van dit gedachtegoed, ontwikkelde een manier van werken die een dimensie toevoegde aan de al bestaande vormen van hulpverlening. Deze dimensie gaat behalve van
Jezus heeft net gevraagd aan zijn leerlingen wat de mensen over Hem zeggen. Sommige denken Elia, zeggen ze, anderen Johannes de Doper of één van de profeten.Er zijn verschillende meningen. Men kan Jezus niet zo goed plaatsen, Hij past niet in hun plaatje, Hij doet dingen die vreemd zijn, anders dan anders. Dan vraagt Jezus
Komt er een einde aan een rouwperiode? Wat kun je verwachten als je zelf begint met zoiets onbekends en ingrijpends als rouw? Veel mensen vragen zich af hoe zij ooit zo’n diep verdriet en gemis te boven zullen komen. Je komt in een volstrekt onbekend gebied terecht, waar je de weg niet kunt vinden. Kun
Gaat rouwen in een bepaalde volgorde? Kun je spreken van een voltooid rouwproces als je dit volgens een bepaalde route doorloopt? De vele opvattingen in hulpverleningsland over rouw en verlies doen je wel eens duizelen. Hoe kun je hier nog een lijn in ontdekken, als die er überhaupt nog is? Is er een procesbeschrijving te
Mattheus 14:16: maar Jezus zei tegen hen: “Geven jullie hen maar te eten.” Maakt het echt wat uit als je het weinige geeft wat je hebt? Wat lost het op? Welk effect heeft het, als je kijkt naar al het onrecht en het lijden in deze wereld? Is het ooit genoeg? Jezus heeft gesproken, het
De sabbat is er voor de mens en de mens niet voor de sabbat. Barmhartigheid wil ik, geen offers (Mattheus 12: 1-9). Jezus liep op een sabbat door de korenvelden. Zijn leerlingen kregen honger en begonnen aren te plukken en te eten. De Farizeeën spraken hen erop aan dat dit volgens de regels niet mag
Rouwen wordt ook wel omschreven als taken die men te verrichten heeft (W.Worden, 1983). Hij omschrijft dit verliesverwerken als rouwarbeid. Hij hoopte dat zijn theorie als leidraad kon dienen voor het begeleiden van rouwenden. Hij onderscheid vier taken: het aanvaarden van de werkelijkheid van het verlies het ervaren van de pijn van het verlies het
Manu Keirse is klinisch psycholoog en doctor in de medische wetenschappen. Hij is hoogleraar aan de faculteit Geneeskunde van de K.U. Leuven. In oktober 2009 zocht ik hem op in zijn huis in Belgie. We hadden een paar keer mailcontact gehad en hij had mij uitgenodigd om eens te komen praten over mijn rouw en
