Janet was 15, vermoeid, verward, onzeker en wilde al jaren liever niet meer naar school. En echt, ze had een fijne kindertijd gehad, genoeg vriendinnen om mee te spelen en een leuke tijd op school. Tot de laatste klas van de basisschool, toen begon het allemaal anders te worden. Ze deed niet mee met grenzen […]
Daar staan we dan, Jet en ik, op een zonovergoten dag ergens midden in de duinen. Ik heb een schep vast en Jet houdt een papieren hart in haar hand. Het is gebroken en zwart en ze heeft er drie woorden opgeschreven. Drie woorden die symbool staan voor een zeer moeilijke kindertijd. We gaan een
“Ik heb behoefte aan iemand waar ik bij terecht kan, een soort geestelijke vader of moeder. Iemand die ik kan vertrouwen, waar ik van kan leren en waar ik mezelf kan zijn.” Willem, 23 jaar. Enige tijd geleden heb ik het begrip “Geo” in onze gemeente geïntroduceerd. In onze tijd ervaren veel mensen dat zij
“Heimwee of verlangen naar geborgenheid (of verbondenheid, LN) is een door God gegeven verlangen. Het veroorzaakt zowel hevige pijn als hevige vreugde. Het grote gevaar dat ons bedreigt is dat we ons verlangen naar geborgenheid gaan wantrouwen. Het is een door God gegeven verlangen en zonder dat verlangen verliest ons leven zijn kracht en verkilt
Ze werd gebracht door haar dochter. Er was beginnend Alzheimer geconstateerd. Moeder was veel lustelozer, ze piekerde en werd vergeetachtig. Ze hadden er met elkaar als kinderen over gesproken en gedacht dat het goed zou zijn voor moeder, om naast de specialistische hulp, een luisterend oor te zoeken en gebed. Het verdriet was door de ziekte
Ik kom uit een groot gezin, heb jaren met mensen samengewoond in een groot huis en ben bijna 40 jaar samen met Jan geweest. Nu, al een aantal jaren sinds het overlijden van Jan, ben ik de meeste tijd alleen. De woonkamer is ook nogal groot uitgevallen. Soms vragen mensen mij wel eens voorzichtig of ik
Vier jaar geleden. Als de dag van gisteren.. en soms lijkt het ook wel een ander tijdperk. Zijn dood heeft mijn leven vele littekens en wendingen gegeven. Ik ben na ronddobberen, kapseizen en voor anker liggen, een andere koers gaan varen. En toch bouw ik voort op alles wat we samen hebben ervaren en opgebouwd.
Het jaar is rond maar nooit meer de cirkel die zal voor altijd een stukje open zijn een gat voelbaar een litteken als opening om binnen te gaan in een ruimte die leidt naar herinnering aan jou en daardoor naar de kern van het leven met God. Lies Nijman, 28 september 2009
Ik ben vanmorgen naar het graf geweest heb de bloemen verzorgd de zon op de steen zien schijnen het is winter geweest de lente en de zomer hebben hun beurt overgeslagen blijven geduldig wachten op tijden die zeker komen gaan. Lies Nijman, 28 september 2009
Kun je ooit weer kijken leven lachen met een rauwe wond van wachten? Lies Nijman, september 2009
Het is te stil het lijkt wel of het erger wordt er komt geen eind aan jouw afwezigheid zolang ik hier ben en jij Daar komt er nooit een eind aan deze eindeloze stille leegte. Lies Nijman, augustus 2009
Samen waren wij als een kerkklok veel mensen hebben genoten van het mooie geluid en de roep om naar de kerk te komen beantwoord maar nu de klepel eruit is gehaald is de nagalm oorverdovend levenslang de trilling door heel mijn wezen kostbaar de mensen die het willen horen en wachten op het nieuwe geluid. Lies
Als er iemand was die het geloofde, was jij het wel. Als er iemand was die het tot het einde heeft volgehouden, was jij het wel. Als er iemand was die mild reageerde op moeilijke woorden over genezing, was jij het wel. Als er iemand was die heeft laten zien dat je
Een paar mensen wil ik overhouden die met mij over jou willen praten voor wie het verlies nog geen voltooid verleden tijd is die jou hebben gekend en van je hebben gehouden en begrijpen dat het verleden in zekere zin, voor mij voor altijd heden zal blijven. Lies Nijman, februari 2009
Je bent na gebed terechtgekomen in de schoot van een grote engel waar je verzorgd werd terwijl je een wonderlijke tijd doorbracht in een hemelse slaap. Lies Nijman, januari 2009
Wat nog niet weg mag zijn je ruitoverhemden je wollen truien je oude ruitcolbertje je Bommelschoenen die al zo vaak zijn opgeknapt en boven op de kapstok voor altijd je hoeden. Lies Nijman, januari 2009 © Lies Nijman – Kopiëren toegestaan bij vermelding van de bron
Heimwee doet me dwalen door het huis doet me zoeken terwijl ik wel weet dat je niet te vinden bent. Heimwee doet me herinneren aan wat was doet me terugverlangen terwijl ik wel weet dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. Heimwee doet me beseffen dat ik je mis doet me voelen dat
Het hele huis is gevuld met jouw afwezigheid de leegte is tastbaar de stilte is hoorbaar zoekend verplaats ik mijn bed ik leg een kleed op de vloer hunkerend naar geborgenheid. Lies Nijman, november 2008
Er is een gat geslagen gaat dat ooit weer dicht kunnen wij ooit nog ten volle leven of is het alleen maar overleven. We hebben de draad weer opgepakt van zoveel nietszeggende dingen dingen die nergens over gaan die zinloos en zouteloos zijn nu jij er niet meer bent. Geen bevestiging of bemoediging
Nooit meer onbegrensd onvoorwaardelijk alles delen met elkaar nooit meer samen van de kinderen genieten nooit meer samen bidden samen lachen samen huilen samen klussen nooit meer onze lievelingsroos zien bloeien Hoe verwerk je een aardverschuiving In je ziel? Lies Nijman, november 2008
