Contextuele hulpverlening en relatietherapie
0252-221444 / 06-20148267
Terugblik



Op de drempel van het nieuwe jaar kijk ik nog even terug. Ik overdenk waarmee ik bezig ben geweest en wat mij heeft geraakt en wat ik hoop voor volgend jaar.

Zo was het dit jaar tien jaar geleden dat mijn man Jan overleed. Het was opnieuw een jaar waarin ik besefte hoe dankbaar ik ben voor mijn leven met hem, maar tegelijk was het een jaar waarin ik hem erg heb gemist. Bij belangrijke levensgebeurtenissen, zoals het trouwen van mijn dochter, het scheiden van mijn oudste zoon, het overlijden van mijn broer, miste ik het enorm om mijn blijdschap en mijn verdriet met hem te kunnen delen. Maar ook bij de minder ingrijpende, alledaagse dingen, denk ik vaak aan hem. Ik zou het boek wat ik las met hem willen bespreken, iets wat kapot is door hem willen laten maken. Ik zou mijn ongerustheid over poes Dusty willen delen, mijn verdriet om zo veel gebrokenheid willen laten omarmen.

Na tien jaar is dat verlangen er nog altijd. Het zit als een stukje gecomprimeerde heimwee in mijn hart en is – meestal zacht – voelbaar in mijn bovenlichaam. Er is op zich goed mee te leven, maar het is er altijd. Het is als een litteken. Een soort merkteken. Sommige gebeurtenissen, of geluiden triggeren die heimwee, heel apart is dat.

Hoe ga ik dan door het leven? Soms krijg ik die vraag, juist omdat ik door mijn eigen leven en het werken met mijn cliënten, altijd weer met gebrokenheid, lijden en ziekte wordt geconfronteerd. Mijn werk voor de stichting ‘Als kanker je raakt’ en het schrijven voor het EO-programma ‘Ik mis je’ maakt ook dat ik steeds weer bepaald word bij gemis en rouw.

Over die vraag hoe dit dan voor mij is, kan ik kort zijn: het is wie ik ben geworden. Zo loopt mijn leven. Sommige gebeurtenissen zijn kennelijk zo ingrijpend dat ze voor altijd verweven blijven met je leven. Het telkens opnieuw van dichtbij geconfronteerd worden met ziekte en sterven, maakt dat ik met de kwetsbaarheid van het leven verbonden blijf. Tegelijk is het zo verrijkend om elkaar nabij te zijn in tijden van lijden, dat ik dat niet meer anders zou willen. Het is een onlosmakelijk deel van mijn leven geworden. Ik heb me ermee verzoend en probeer mijn kennis en ervaring – juist op dit gebied – in te zetten. Ik leef met gemis en tegelijk is mijn leven verrijkt.

Dat maakt dat ik me ook in het afgelopen jaar weer heb verdiept in literatuur over o.a. palliatieve zorg, relatietherapie, omgaan met kanker, rouw en verlies, pastoraat, persoonlijke ontwikkeling en verder allerlei persoonlijke verhalen. Het blijft me boeien en verrijken. In mijn volgende blogs meer daarover.

Door al die boeken, lessen en gesprekken, kan het soms lijken alsof het leven maakbaar is. Door gebeurtenissen in mijn eigen gezin en leven weet ik echter heel goed dat dit niet zo is. Op veel dingen kun je je niet voorbereiden. Ze komen onverwacht, als een mokerslag, of als een vloedgolf die je leven binnenrolt. Dan lukt het soms niet meer om overeind te blijven, of je idealen hoog te houden. Dan komt het erop aan om het uit te houden met elkaar. Niet te oordelen. Om met respect elkaar te steunen en nabij te zijn.

Ondanks onze kwetsuren en ons verdriet blijft het een levenslange uitdaging en opdracht om het licht te blijven verwachten. Om de fakkel door te geven. Om te verwachten dat het licht wint van de duisternis.

Voor het nieuwe jaar hoop ik dat we hierin nog sterker en vastberadener mogen worden. Dat we de mensen die dit even niet kunnen opbrengen, kunnen meenemen. Dat we hen tussen ons in kunnen nemen. En ik hoop dat anderen ons meenemen als wij dat tijdelijk, of voorgoed, niet meer kunnen opbrengen.

Zo blijven we ook voor het nieuwe jaar verbonden in de verwachting dat ons leven, ondanks alles wat ons overkomt, zinvol en liefdevol zal zijn.

Lies Nijman

Ik kom graag langszij om je te helpen bij je persoonlijke ontwikkeling, Of om bij geloofsvragen naar je luisteren en je helpen je weg te vinden. Als je bent vastgelopen door rouw en verlies, wil ik je ondersteunen. Ik wil jullie uitdagen om meer uit je huwelijk te halen. Als er verwijdering is ontstaan met je ouders of een van je kinderen, wil ik meekijken wat er nodig is om weer tot verbinding te komen. Neem gerust contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

Goede blog? Deel het op Twitter

Tags: , , , , , , ,

© Lies Nijman – Kopiëren toegestaan bij vermelding van de bron


Terug naar blog